Ve çok güçlü bir ‘örgüt’ümüz olmuştu 1980’lere doğru.

ABD korkuyor AB çekiniyordu bizden.

Derken bir onulmaz darbe aldık 12 Eylül ile birlikte.

Bir oyuna geldik betimlenmesi olanaksız. Şaşırdık. Bu ülkeye ‘yuvarlaklaşma gerekiyorsa, küreselleşme yani, onu da biz getireceğiz’ denildi. ‘İman gerekiyorsa işte imam’, ‘Atatürk’se o da biziz’ denildi.

Cumhuriyet gazetesi’nin İlhan Selçuk’tan önceki başyazarı, siz Atatürkçü iseniz ‘Ben Atatürkçü Değilim’ diye başkaldırdı o ara.

Atatürk diye diye bizi Atatürk’ten, din-iman diye diye bizi in ancımızdan ediyorlardı.

‘Ben adamın zenginini severim’ dedi başbakan olacak adam. Ve başbakanların adamlığından kuşku duyulmaya başlandı.

Kuşku, kaygıya yolaçtı; biribirimize güvenimizi yitirdik ve dağılmaya başladık.

Önce Öcalan koptu ‘örgüt’ten, ayrılacağım dedi.

Dedim ya bizim ‘örgüt’ten çıkmak ‘izne’ bağlıdır. Çıkıyorum diyerek çıkılmaz.

Otuz yıl boyunca otuz bin insan yitirdik.

Biz biribirimizle uğraşırken, aaa bir de baktık imamdan başbakanımız olmuş.

Hayırlara vesile olsun olmasına da pek hayra alâmet değil bu dedik.

Bırakınız yüzde bilmem kaç oyu, Recep Bey’in Türkiye’de başbakan olamayacağı benim ret oyu verdiğim Aldıkaçtı anayasasına göre bile olanaksız idi.

Ama oldu.

Olduğu ile kalsa iyi, anayasayı da değiştireceğim demez mi?

Bizim ‘örgüt’ün dağınıklığına güveniyor olmalıydı.

Daha önce hesaplamıştım, oranlandığında kendilerine milyonda bir düşüyor.

Yetmiş milyonda yetmiş kişiler topu topu ve topun ağzındalar.

İtiraf ediyorum, bizim ‘örgüt’ yetmiş milyonluk Türkiye halkıdır.

Ve ‘örgüt’süz halk hiçbir koşulda ulus diye tanımlanamaz.

O nedenledir ki ‘örgüt’ diye diye bizi ulusumuzdan da edeceklerini sanıyorlar.