Çünkü seçimler demokrasinin gereği olan temsil işlevini yerine getiremiyor iseler, yapılmasındansa yapılmaması yeğdir.

            Genel seçimlerin yapılmasından bu yana henüz bir yıl geçmiş olmasına karşın bugün erken bir genel seçim söz konusu edilmekte ve üstelik bu erken genel seçimi parlamentoda ezici çoğunluğa sahip parti istemektedir.

            Türkiye’deki politik rejime ‘parlamenter demokrasi’, seçilmiş temsilcilere parlamenter ve onların toplantı yerlerine de parlamento deniyor.

            Sorun bu Parlamento’nun Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin yerini alamıyor olmasından kaynaklanıyor.

            O Meclis ki, Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmak gibi bir büyüklük göstermiştir. O nedenle yücedir.

            O Meclis’in kurduğu Devlet, bugün üyesi olmak için çırpınılan Avrupa’nın güçlü Devletleri ile eşit konumdadır.

            O Meclis’in üyeleri Millet’ten almak yerine ona canları dahil tüm varlıklarını adamak yarışındadırlar.

            Bugünkü Parlamento ise Cumhuriyet’in niteliklerini değiştirmeye teşebbüsten yargılanmaktadır.

            Devlet’in temelleri ile ilgili olarak, Tansu Çiller’den bu yana ‘son sosyal(ist) devleti yıkmak’ yarışındadır.

            Millet’ten doğrudan aldığının ötesinde, onu beş kuşak boyunca ödeyemeyeceği bir borç yükü altına koymuş bulunmaktadır.

            O Meclis uluslararası sorunlarda söz sahibi iken, bu Parlamento uluslararası kuruluşların sözünü yerine getirme çabası içindedir.

            O Meclis’in üyeleri, nasıl seçilmiş olurlarsa olsunlar; tüm yurttaşların temsilcisi olduklarının bilincinde olup, yurttaşların sevgi, saygı ve güvenini kazanmış idiler.

            Bugünkü parlamento üyeleri kendilerini yurttaşlardan koruyacak yol ve yöntem arayışı içerisindedirler.

            Her bakımdan yurttan kopuk, yurttaştan uzak, vicdandan ırak bir konumdadırlar.

            Seçim yapılacak ve yeniden seçileceklermiş.

            Hadi canım sende!