Fransa, 6 Mayısta Nicolas Sarkozy'nin Cumhurbaşkanı seçilmesinin
ardından 1.
turu 10 haziran, 2. turu 17 haziranda yapılacak Genel
seçimlere gidiyor. 577
sandalyeli Meclisin yeni üyeleri seçilecek.
Aslında tırnak içinde seçilecek
demek daha yerinde olur. Zira tüm
Fransız medyası ve siyasal analizcilere
göre sonu bugünden belli bir
seçim olacak. Olay, bu sonucun halka
"onaylatılması", "tastik
etirilmesi"inden başka bir şey değil.
Yedi
binden fazla adayın yarışacağı bu seçimler için hemen hemen tüm
anket
kuruluşlarının yayınladığı sonuçlarda, Sarkozy'nin partisi
Halk Hareketi
Birliği Partisinin % 40'ın üzerinde oy alacağını ve
Meclisin 4/3 çoğunluğuna
(420-450) sahip olacağını açıklıyorlar.
Sosyalist Parti'nin bugün sahip
olduğu milletvekili sayısına (150)
bile ulaşamayacağı, Komünistlerin ilk defa
grup oluşturamayacağı,
Yeşillerin bir kaç milletvekilliğiğle yetineceği,
belki François
Bayrou'nun Demokrat Hareket partisinin ancak bir
grup
oluşturabileceği, Sarkozy'nin ırkçı ve popülist politikalarıyla
bir
kenara ittiği Le Pen'nin Milli Cephesinin % 5'e bile ulaşmasının
zor
olacağı bir seçim.
Fransa bir Sarkozy rüzgarıyla bu seçimlere
gidiyor. Tutum ve
davranışlarıyla, politikalarıyla öncekilere hiç
benzemeyen,
Fransa'nın devlet adamlığı profiline uymayan, Etrafında sivil
koruma
görevlileriyle, Şortu ve basketiyle koşarken gazetezilere poz
veren
Amerikanvari bir Başkan. Daha İçişleri bakanlığı
döneminde
oluşturduğu polis köenli korumalarıyla beraber Elysee Sarayına
giren
ve Geleneksel olarak Sarayın ve başkanın güvenliği koruyan
asker
kökenli koruma ekibini kapı dışarı eden bir başkan.(6
haziran,
Liberation).
Cumhurbaşkanlığı seçimleriyle giderek sağa kayan
Fnasa'da, Sarkozy
bu seçimlerde rüzgarı fırtınaya çevirmek istiyor. Aslında
Fransa'da
ki tartışmalardan "sağa kaymak" deyiminin biraz hafif
kaldığını
görüyoruz; "Hitler'de seçimlerle başa gelmemiş miydi ?"
sorusu
soruluyor, "SarkoNazi" gibi deyilmer kullanılıyor.
Eski
başbakanlardan Fabuis Sarkozy "Bush'un köpeği" diyor. Bu
tür
örnekleri çoğaltmak mümkün.
Sarkozy bir hükümet değil meclisin
tümünü istiyor. 6 haziran tarihli
Liberation gazetesinde, Antoine Guiral,
Sarkozy için "hegomonya bir
arzu değil, politik bir hedeftir" diye yazıyor.
ABD'nin başkanlık
sistemini, yapacağı kurumsal değişikliklerle Fransa'da
hayata
geçireceğini açıkca söylüyor. Seçildikten sonra oluşturduğu
bakanlar
kurulunun ilk toplantısında "ben Chirac değilim" diyerek
bakanlara
ayağınızı denk alın tek "Şef" benim sinyali veriyordu.
Seçildikten
sonra bir Cumhurbaşkanının tarafsız davranması gerektiği
ilkesi,
Sarkozy için geçerli değildi. Partisinin seçim
mitiglirine
katılıyor, konuşmalar yapıyor ve bir parti militanı
gibi
davranıyordu. Büyük sermaye ve medya arkasındaydı; l'Express
dergisi
"Sarkozy medyayı kontrol ediyormu ?" sorusunu büyük
puntolarla kapaktan
veriyordu.
Sarkozy, sadede Fransa'da değil Avrupa'da, hatta
dünyada
tartışılıyor. Avrupa çapında, dünya çapında liderliğe
oynuyor.
Çıkmaza girmiş Avrupa Birliğin'de ileri sürdüğü "çözümler"le
umut
oluyor, destek buluyor. AB'nin emperyalist bir proje olduğunu
diğer
Avrupa ülkelerine hatırlatıyor ve elimizi çabuk tutalım
Anayasaya
gerek yok "basit bir antlaşma" ile sorunlarımızı çözelim
diyor.
Resmi dairelerde asılacak fotografını Fransız ve AB bayrağı
yanında
çektiriyor. Halbuki önceki tüm Cumhurbaşkanlarının
resmi
fotografları Fransız bayrağı yanında çekilmiştir. AB'ye
bakışıda
farklı Bush'a göz kırpıyor ABD ile güçlü ilişkileri olan bir
AB
istiyor. ABD ve AB'nin yakınlaşmasına ve ABD'nin Doğu Avrupa'da
ki
askeri atağına Putin'in cevabı boşuna olmasa gerek. Le
Monde
Diplomatique'in haziran sayısında, İgnacio Romanet,
"De
Gaulle'cülüğün yerini, ABD'de de neocon'ları, İtalya'da Berlusconi
ve
İspanyada Aznar'ı model alan bir Fransız popülizmi olan Sakozyzim
aldı. Ama
bu üç ülkedede bunlar yenilmiş durumda" Bu da
Sarkozy'nin
paradoksu.
Sosyalist Parti, Cumhurbaşkanlığı yenilgisinden
sonra tam bir panik
içinde. Zaten yürüttükleri seçim kampanyası bir iktidar
hedefine
yönelik değil. Sarkozy'ye karşı Meclis'te nasıl "daha güçlü
bir
muhalefet" oluştururuz şeklinde bir strateji
izliyorlar.
Sosyalistlerin Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde yenilen adayı
Segolen
Royal, gazetezilerin "Çoğunluğu alırsanız Sakozy ile
beraber
çalışabilecekmisiniz ?" sorusuna "Gerçekçi olalım,
Sosyalislere
çoğunluğu verecek Fransızları caydırmak istemiyorum ama, öyle
olursa
elbette çalışırız" diye cevap veriyor. Kendine güvenmeyen ve
umutsuz
bir seçim çalışması. Royal, seçmene yalvarırcasına
"Cumhuriyetin
dengeye ihtiyacı var bize oy verin" çağırısını yapıyor. (5
haziran,
Le Monde) Bizi iktidar yapın diyemiyor.
Almanya'dan sonra
Fransa'da da sosyal demokrasi tam bir iflasın
eşiğinde. Ekonomik, sosyal ve
kültürel, hatta bir kimlik krizi
yaşayan Fransa'da, Mitterrand'dan bu yana
sosyal sosa batırılmış
liberal politikaları savunan sosyal demokratlar,
sarsıntıları koca
bir kapitalist ülke olan Fransa'da bile duyulan
Küreselleşme
depremine karşı bir alternatif oluşturamayan ve bir umut
olmaktan
çıkan politikaları artık iflas etmiştir. Bir
alternatif
oluşturabilir miydi ? Bu da ayrı bir tartışma
konusu.
İkinci dünya savaşının ilk partisi ve 1978'e kadar "Sol" un en
büyük
partisi, Fransız Komünist Partisi son seçimlerde aldığı %
1,9
oranında bir oyla dağılma sürecine girmiş ve içinde bulunduğu
ekonomik
çıkmazdan dolayı mal varlıklarını satma noktasına
gelmiştir. Gene bir
zamanların moda partilerinden Yeşiller bu
seçimlerden sonra işlevini
yitireceği tespitleri
yapılmaktadır. "Sol" da son yıllarda önemli atılımlar
yapan Troçkist
partilerde de önemli gerilemeler gözlenmektedir. Fransa
Sol'unu
arıyor; Le Monde Diplomatique'in haziran sayısında,
İgnacio
Romanet "Bütün Sol için bu yenilgi kesindir. Bir dönem
kapanmıştır.
Yeniden oluşum zorunludur. Yeni deyimle Latin Amerika'da
olduğu
gibi `21. yüzyılın sosyalizmi' nihayet inşaa edilmeli"
Kurt
puslu havayı sever ! Fransa'da hava puslu. Fransa'da işsizlik,
yoksulluk,
gelecek korkusu, alkol ve uyuşturucu bağımlılığı,
deprasyon artık günlük
hayatın doğal parçası. Cinsiyetlerin
birbirine karıştığı ve ahlaksızlığın had
safaya ulaştığı bir ortam.
Yabancı işçilerin günah keçisi olarak
gösterildiği, huzursuzluğun ve
işsizliğin kaynağının müslüman siyah Afrikalı,
Arap ve Türkler
olduğunun propagandasının yapıldığı bir Fransa. İşte
Sarkozy'yi başa
getiren ve bu seçimlerle gücünü pekiştiricek olan bu puslu
ortam.
Buna acınacak durumda olan Fransız "aydın"larının gerçekten
ve
bilimsellikten kopan tutumlarınıda eklemek gerek. Aydın olmak
gerektiği
zamanda aydın olamayan Fransız aydını; bunu en son sözde
Ermeni soykırımı
sorununda takındıkları tavırda da yakınen görmüştük.
Bütün bu veriler
sadece Fransa'nın değil Avrupa'nın bir karaınlığı
doğru yol aldığı ve bir
iflasın eşiğinde olduğunu göstermektedir.
20. yüzyılın başında olduğu gibi
güneş gene Doğu'dan doğacaktır.
Türkiye'de bunun işaretlerini artık Avrupa'da
bir hayal olan
milyonların katıldığı mitinglerde gördük. Doğu'dan doğan
güneş
Batı'yı da aydınlatacaktır.
ALİ RIZA
TAŞDELEN
PARİS
7 HAZİRAN 2007
|
