|
 14 Mart 2008 günü Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın AKP hakkında kapatma davası açmasından 30 Temmuz 2008 günü Anayasa Mahkemesi kararının açıklanmasına kadar Türkiye ile ABD arasında yoğun çarpışmalar yaşandı. "30 Temmuz ateşkesi"
Doğu PERİNÇEK AYDINLIK /Başyazı 10 Ağustos 2008 14 Mart 2008 günü Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın AKP hakkında kapatma
davası açmasından 30 Temmuz 2008 günü Anayasa Mahkemesi kararının
açıklanmasına kadar Türkiye ile ABD arasında yoğun çarpışmalar yaşandı.
*30 Temmuz ateşkesi * 30 Temmuz 2008 günü bir ateşkes ilan edildi. Bu ateşkesin şartları şöyle
özetlenebilir: 1.      Hükümet ve Çankaya mevzisi, ABD'ye bırakılmıştır. Türkiye'nin, ABD
BOP Eşbaşkanlığı marifetiyle ve Çankaya'ya yerleştirilen ABD ile gizli
hizmet sözleşmesi yapan personel eliyle yönetilmesi devam edecektir. 2.      AB'ye uyum ve reform süreci altında Kemalist Devrim'in yıkılması
programı kararlı olarak yürütülecektir. 3.      TSK'nin terfi sistemine dokunulmayacaktır.
*HEDEF BU MUYDU?* Soru şudur: 14 Mart 2008 günü AKP'yi kapatma davası bu sonuca ulaşmak için
mi açılmıştı? Elbette hedef bu değildi. 14 Mart 2008 günü Cumhuriyet Adaleti'nin arkasında Cumhuriyet'in gücü vardı.
Bu güce kuşkusuz Türk Ordusu da dahildi. Aradan geçen 4,5 ay içinde ne olmuştur da Cumhuriyet'in iradesi
zayıflatılmış ve hatta kırılmıştır?
*ABD'NİN TEHDİT OLANAKLARI* ABD'nin elindeki olanakları biliyoruz: ·                  Etnik çatışma ve gerici kalkışma tehditleri, PKK terörü
ve Haçlı İrtica kalkışmaları. ·                  Sıcak para akışının kontrolü sayesinde Türkiye'nin büyük
tefecileri ve borsa üzerinde ekonomik baskılar. ·                  Ordunun terfi sistemine müdahale tehditleri. AKP'nin yerine bir hükümet seçeneğinin oluşturulmamış olması da, kuşkusuz
ABD ve AB'nin konumunu güçlendiriyordu.
*13 MART GÜNÜ HESAP YAPILMADI MI? * Ancak 13 Mart 2008 günü bunlar hesap edilmemiş miydi? Kuşkusuz bu Cumhuriyet
Savaşı'na bütün bu tehditler ve güç dengeleri değerlendirilerek başlanmıştı.
Cumhuriyet yıkıcıları hükümet mevzilerinden indirilmezse, ülke bütünlüğü
gidiyordu; millet parçalanıyordu ve Atatürk Devrimi yıkılıyordu. Türkiye'nin
dış ve iç hatlardan içine düştüğü çember yarılmazsa, savaşın bütününü
kaybetme tehlikesi vardı.
Yargıtay C. Başsavcılığı'nın davası kuşkusuz sağlam hukuki gerekçelere,
Cumhuriyet'in yasallığına dayanıyordu. Ancak atılan bu yargısal adımın çok
önemli siyasal sonuçları vardı. Herkes biliyor ki, bu adım ancak güçler
dengesi doğru hesap edilerek ve başarı hedefine ulaşma olanağı güvence
altındaysa atılabilirdi. 30 Temmuz 2008 günü ilan edilen ateşkeste tutulan mevziler göstermiştir ki,
ortada bir hesap hatası vardır. Ve bu hata, Yargıtay Cumhuriyet
Başsavcılığı'na ait değildir.
*MİLLİ DEVLETİN ELİNDE KALAN MEVZİLER* 30 Temmuz 2008 günü, yani Yüksek Askeri Şura toplantısının arifesinde,
hükümet ABD'ye ve Kemalist Devrim yıkıcılığına terk edildikten sonra Türkiye
tarafının elinde kalan mevziler şunlardır: ·                  TSK'nın terfi düzeneği. ·                  Kamu kurumlarında türban yasağının devamı. Bu mevziler ne kadar gerçek mevzilerdir? ORDUNUN GÖREVİ TERFİ DÜZENEĞİNİ SAVUNMAK MI? Şöyle bir tehlike var: Ordu'nun görevi, komuta kademesinin terfi düzeneğini mi savunmaktadır, yoksa
dış ve iç düşmanlara karşı Cumhuriyet Devrimi'ni mi savunmaktır? Biz de biliyoruz, aralarında bağ var, ama: Komuta kademesinin Atatürk Devrimi'ne bağlılığı, vatana ve millete bağlılık
demektir ve Türkiye için büyük güvencedir. Ancak mesele, o bağlılığın
hayatta görülebilmesidir. Ayrıca şöyle bir soru daha var: ABD'nin elinde terfi düzeneğine müdahale olanağı bulunduğu 13 Mart 2008 günü
bilinmiyor muydu?
*294 GENERAL VAR AMA ATATÜRK DEVRİMİ BİR TANE* TSK'nin komuta kademesini oluşturan generallerimiz aynı birikimi temsil
etmektedirler. Ordunun esas kumanda yeteneği ve savaş gücü, karargâhlarının
birikim ve sağlamlığındadır. O nedenle Türk Ordusu'nun sağlamlığı, terfi
kararlarında değil en başta kumanda yeteneğinde, geleneklerinde, eğitiminde
ve insan kaynaklarındadır. Ordumuz, 294 değerli generale sahiptir; ancak Atatürk Devrimi tektir. Her
komutanımızın yerine aynı sağlamlıkta yeni bir komutan bulabilirsiniz.
Komutan ocağı olan ordumuzda ikinci, üçüncü, dördüncü ve doksanıncı generali
bulmak mümkündür ama ikinci bir Cumhuriyet Devrimi bulmak mümkün değildir. O
nedenle Türkiye Atatürk Devrimi için her olanağını feda edebilir. 14 Mart- 30 Temmuz ABD ile Türkiye arasındaki yargı savaşlarından
çıkarılacak en önemli ders budur!
*ATEŞKES NE DEMEK* Ateşkes, savaştaki moladır. ABD ile Türkiye arasındaki çelişmeler ortada:
Kuzey Irak, Kıbrıs, vatanın bütünlüğü, Atatürk Devrimi, milli ekonomi,
insanca yaşamak, aydınlanma; hepsi birer savaş cephesi. ABD'nin BOP Eşbaşkanı, "yola devam" dedi. Söyletene bakmalısınız! Öyleyse sayılan cephelerde göğüs göğüse muharebeler kaçınılmazdır. Bunu
karşı güçler söylüyor. Ordu, son zamanlarının en tutarlı, en sağlam komuta kademesini oluşturdu. Bu
güzel! Üniversiteler darbe yiyor; bu olumsuz! Ama savaşı kazanacak olan, milletin gücüdür. Milletin yaşayan varlığı ise
halktır. Şule Perinçek, geçen hafta meselenin özünü yazdı. Türkiye'de vatanın
bütünlüğü de milletin birliği de, Cumhuriyet Devrimleri de, Atatürk
devrimciliği de hepsi en sonunda emperyalizme isyan eden halkın eseridir. Öncünün görevi orada! Zorluklar büyük, ama Türk Devrimciliği zorluklardan daha büyüktür. dperincek@ip.org.tr |
Halen güncelliğini koruyan 
